Het weekend

ff niks

Zeer bewust plan ik soms in het weekend geen afspraken. Puur omdat dat nu voor mij qua energie-verdeling beter is en omdat je soms gewoon even in huis “things to do” van het lijstje wil hebben.

Eigenlijk kijk ik altijd wel uit naar zo’n weekend of zo’n dag in de week. Als ik mijn agenda bekijk en ik zie een lege dag er tussen staan denk ik al snel … ahhh héérlijk. Als die dag dichterbij komt kan het ook zo maar gebeuren dat het gaat kriebelen. Het is zelfs  wel eens zo dat ik het er benauwd van krijg als die dag of dagen zich aandienen.

Wat is dat dan toch? Wat gebeurt er met mij en waarom ontstaat er zo’n dubbel gevoel. Twee emoties die eigenlijk mijlenver uit elkaar liggen. Ik heb zin in het idee dat er even helemaal niks hoeft, van mij verwacht wordt, niks nodig is en niemand iets van mij wil. Énnnn ik merk aan mijzelf dat ik naarmate het weekend of die avond dichterbij komt ik ga bedenken wat ik allemaal wel niet zou kunnen doen in die tijd, hoe lang mijn to do lijstje wel niet is en wie ik weer eens zal ontmoeten/bellen/appen… Onrust maakt zich dan meester over mijn lijf. Dat voel ik én ik moet heel eerlijk zeggen dat ben ik mij dan inmiddels ook wel heel bewust als dat gebeurt. Oké Tan, denk ik dan, daar gaan we weer. Even diep in- en uit-ademen….. Ik ga even zitten, bedenk mij wat echt moet of nuttig zou zijn, wat al lang in mijn hoofd zit en nu er toch echt wel eens “uit mag” op die dag dat niks hoeft… dat mag en kan ik dan inplannen, maar verder laat ik hem toch echt “open”. Want als ik heel eerlijk ben, weet ik ook dat als ik toch doorzet en echt even niks plan het altijd een fijne dag of moment oplevert. Een onverwachte diner-date, een opruimbui die mij leegte in mijn hoofd oplevert, een creatief moment, een lange wandeling……..  of een hele serie netflix…. Há, ik kan best niksen!

 

“Gebroken…. of geleerd”

Broken

Een jaar geleden is het al weer dat ik mijn laatste blog heb geschreven. Hoewel ik het elke keer weer heerlijk vind om mijn vingers over het toetsenbord te zien en horen rammelen. Hoe bijna zonder nadenken de tekst op het beeldscherm verschijnt. Het spelen met teksten en de ideeën over wat ik wil delen zich opstapelen. Toch neem ik nog steeds niet de tijd om regelmatig een blog te schrijven. Geen idee waarom, soms ergerlijk, soms berustend (het is wat het is) en bovendien vaak denk ik er op onhandige tijdstippen aan en dan is “het moment weer voorbij”….

Afijn kortom ik ben er eindelijk weer eens voor gaan zitten.

Aanleiding is deze keer een mooi plaatje wat ik van mijn collega toegestuurd kreeg toen ik met een acute spit aanval “out of order” was. Een prachtige spreuk die in Japan gebruikt wordt. Er zit zoveel in en het was voor mij op dat moment ook echt even nodig om te beseffen dat die spit aanval mij iets te vertellen had. Na even (eerlijk) terug kijken “zag” ik ook al snel wat! Voor mijn vakantie wilde ik mijn werk af hebben. Na een heerlijke vakantie ben ik weer vol in mijn werk gevlogen. Na een week kantoor ben ik samen met ons team en een groep coachees op locatie geweest en hebben wij met elkaar een zeer indrukwekkende, intensieve en vooral weer prachtige week beleefd. Teruggekomen gelijk weer “een week werk inhalen”, gecombineerd met een mooi tennis toernooi in de avonduren, waar ik de sterren van de hemel speelde en wedstrijd na wedstrijd won (dat doe ik anders nooit!). Super voelde ik mij deze week. Vol energie en wat was ik trots dat ik zo ver in het toernooi kwam. De week daarop heb ik wel even een pauze ingebouwd. Ik voelde dat mijn lijf echt even wilde en moest herstellen. Goed hè, vond ik zelf, dat ik dat door had en er naar luisterde. Há. Ik heb het echt wel onder controle hoor. Die zondag er op lekker als een speer het huis aan kant maken, naar een verjaardag en oeps… jeetje… m’n rug is gevoelig. ’s Nachts slaat het toe. Ik kan geen kant op, ben beroerd van de pijn en mijn adem stokt. Opstaan uit bed is onmogelijk. Wat is dit? ’s Maandags ben ik gelijk naar de fysio gegaan. Die ziet mij binnen strompelen en zegt gelijk; “dat is acute spit”. Pijnstilling, spierverslappers en veel blijven bewegen. Bam. Wat baal ik. Ik ben juist zo goed bezig. Geef mijn grenzen aan. Echt hè. Ik let op wat ik wel en niet doe. Wandel veel, want we zijn met een stel meiden in training voor het lopen van het Pieterpad. Waarom nu dit dan? Na twee dagen pijnstillers en spierverslappers begint het mij te dagen. Hoewel ik het er nog steeds niet mee eens ben, heeft het lijf toch echt besloten de stekker er weer even uit te trekken om er zo voor te zorgen dat ik mij besef dat het weer even tijd wordt om mij te realiseren dat er een uit-knop ook aan mij zit. Zo nu en dan deze uit-knop inschakelen behoed mij voor erger. Blijkbaar kan ik die knop nog steeds zelf niet altijd vinden. Het zo nu en dan op het randje van die valkuil balanceren is onvermijdelijk, maar ook heel menselijk. Blijkbaar heb ik dus toch nodig dat het lijf de regie pakt en mij corrigeert. Ergerlijk én ik weet en besef mij eens te meer dat het luisteren naar het lijf echt van belang is. Deze “breuk” geeft mij dus inderdaad weer een mooi inzicht, het gouden randje ….. kortom ik sta weer op scherp!

Tikkie druk….of m’n “Tick” nog niet op orde?

what makes you tick

Vandaag ben ik gaan lunchen met een inspirerende dame die een eigen bedrijf heeft en vooral veel heeft met “What makes you tick”….

Een tijdje hebben wij samengewerkt en nu heeft zij een duidelijke keuze gemaakt. Die kon zij maken omdat zij zelf heel goed voelde waar zij warm voor loopt en wat vooral haar ding is.

Een kunst is dat! Het lijkt allemaal zo eenvoudig. Je vindt iets leuk of je vindt iets niet leuk. Natuurlijk, dat kan! Er zijn genoeg mensen die het zo heerlijk zwart-wit zien en vinden. Ik heb dat niet, nooit gehad. Ook dat is een kunst, vind ik… maar soms werkt dat ook tegen je. De laatste tijd ben ik vooral ook door de wake up call van mijn burn-out een beetje de weg kwijt (geweest) in het bekende “wat vind ik nu écht leuk”.  In de zoektocht naar waar krijg ik nou ook al weer energie van ben ik er vooral achter gekomen dat ik meer (nu pas) goed voel waar ik wel of niet een glimlach van op mijn gezicht krijg. Het wordt mij steeds duidelijker. Dat is fijn. De kunst is natuurlijk daar dan ook naar te handelen. Privé of op je werk de akties oppakken die jou op je best laten zien en waar je energie van krijgt. Énnnn zo nu en dan die citroen oppakken, door die zure appel heen bijten, hoort er ook bij. Het kan nu eenmaal niet alleen maar een feestje zijn zeg!  Door dit heerlijke gesprek vanmiddag bedacht ik mij dat ik het schrijven wéér heb laten liggen. Stom! Hartstikke leuk vind ik het. Leuke reacties krijg ik altijd. Heb al heel veel onderwerpen en gebeurtenissen de revue laten passeren die een mooie blog waardig zijn. Het moment nemen om er even voor te gaan zitten en de vingers over het toetsenbord te laten razen heb ik de laatste 2 maanden elke keer keer opgevuld met “nog even… naja eerst maar even…ik moet nog”. Waarom?

Naja, afijn. Vandaag, weer even geconfronteerd met het fenomeen “what makes you tick” zie en voel ik weer goed waar ik blij van word. Luisteren naar je gevoel en acteren zonder er een smoes voor het een of ander tussen te zetten levert zo maar weer een lekker energiek gevoel op. Tadammmmm….. hij staat er weer op. Ga het weer lekker oppakken die blog, ofwel het schrijven en vooral het creëren. Mijn “Tickie” is dus onder andere creëren. Of het nu met woorden, bloemen, kwast of ingrediënten is.

Nu ben ik natuurlijk benieuwd wat jou drijft, waar jij blij van wordt….. tell me 😉

Uitstelgedrag

Garfield-uitstelgedrag

Al eerder heb ik er over geschreven. Maar van de week herinnerde het uitstelgedrag van een vriendin mij aan mijn eigen, goed geconserveerde uitstelgedrag. Elke keer weer.

Natuurlijk. Iedereen heeft er wel eens last van.
Die “citroen”, die klus die je al zo lang voor je uit schuift, zondere reden…. gewoon omdat je het bewuste moment invult met een andere taak/klus/boodschap die toch echt even eerst moest gebeuren….

Afijn, zaterdagmorgen ging ik voor mijn citroen van deze week. Nu ging ik er echt voor zitten. Afijn, daar gebeurde het weer. Goh, toch eerst nog even de ramen zemen van mijn kantoorkamer, was ik al zo lang van plan en het was nu zulk goed weer ervoor. Zo klaar… oh nee eerst koffie! Nou, zitten… och wat veel mail, eerst ff afwerken. Tja en toen waren de smoezen op. Aan de slag. Vervolgens lukte het mij om de klus in één uur met veel plezier en energie af te ronden. Dat leverde natuurlijk een heerlijk gevoel op na afloop. Ik kan wel zeggen een mega-goed-gevoel van een paar meter breed.

’s Middags moest ik eigenlijk een beetje om mezelf lachen. Dat typische uitstelgedrag. Waar komt het toch vandaan? Het is niet erg, het mag. Uiteindelijk doe ik altijd wel datgene wat gedaan moet worden, maar bij sommige klussen kan ik het echt heel goed voor elkaar krijgen om het héél lang uit te stellen. Het ‘voor mij uitschuiven’ levert alleen uiteindelijk meer “baal” momenten op, dan dat ik het gelijk doe.  De gedachten “eigenlijk moet ik nog”, “wanneer zal ik nu eens”, “ik moet nu toch echt” staat vaak in de weg en uiteindelijk irriteert het op enig moment natuurlijk ook.

Komt het uit:

  • onzekerheid: kan ik het wel, doe ik het wel goed of goed genoeg, wat wordt er van mij verwacht;
  • perfectionisme: uitstellen, wachten op het moment dat het beste uit mezelf komt;
  • onaangename klus of taak: er zijn natuurlijk dingen die je gewoon echt niet leuk vindt om te doen maar die nu eenmaal moeten.

Afijn best iets om eens bij jezelf te onderzoeken en te kijken hoe je dit gedrag kunt voorkomen. Ben ik te streng voor mezelf? Heb ik het gewoon nodig? Net als zoveel andere mensen? Die ramen, die gordijnen, die mail, het balen van het voor je uitschuiven ….. Uiteindelijk zorgt het er voor dat ik mezelf in een spanningsboog breng en brengt het mij bij mijn eigen concentratie en focus. Die spanning en die concentratie heb ik blijkbaar gewoon nodig om te kunnen pieken en te kunnen creëren! Soms is het ook de kunst om jezelf bij sommige klussen wat omzwervende bewegingen en uitstelmomenten te gunnen, als een soort routine of ritueel om in de stemming te komen. In plaats van jezelf ervoor te straffen en er van te balen.

Ik heb mezelf een beloning gegeven na het voltooien van mijn taak. Prachtig nieuw kookboek. Ga ik komend weekend lekker veel tijd aan lezen en koken besteden…. Of zal ik toch eerst dat kastje gaan verven, moet ook al zo lang… 😉

Afijn…. ik ben benieuwd. Welke rituelen en routines heb jij en helpen jou om in een creatie-modus te komen?

Afscheid nemen bestaat wel

where is the good in goodbye

Naar huis rijdende vanaf het afscheid van de moeder van een lieve vriendin voel ik mij triest. Eigenlijk heb ik opeens de enorme behoefte om even bij mijn moeder langs te gaan. Dat wordt dus een bezoekje aan het graf van mijn ouders. Hoewel ik echt wel vrede heb met het overlijden van mijn moeder, nu precies een jaar geleden, zijn er soms opeens van die momenten van gemis die je overvallen. Nu is zo’n moment. Dan besef ik mij terdege dat afscheid nemen wel bestaat. Het liedje wat veel op begrafenissen te horen is “Afscheid nemen bestaat niet” klopt naar mijn idee niet.

Tijdens de afscheidsdienst vandaag komen de beelden van het afscheid van mijn moeder, onze moeder en oma weer in flarden langs. Mijn grote oudste zoon die drager is en een verhaal vol humor weet te vertellen tijdens de dienst. Mijn toffe jongste zoon die verdrietig is en dat vooral weet te verbergen. Mijn vrienden en vriendinnen die er allemaal zijn. Vriendinnen van mijn moeder, intens verdrietig, wat valt er veel om hen heen weg. Mijn verhaal wat ik “gewoon” kan houden ten overstaan van een kerk vol. De dominee die ongeduldig tijdens mijn verhaal op zijn horloge keek omdat ik maar niet ophield met praten… ik zag het heus wel hoor. Mijn nichtje haar dochter die intens verdrietig was en mij toevertrouwde, toen we achter de kist aan liepen naar het graf, “nu heb ik helemaal geen “oma” meer… wil jij dan mijn “oma” zijn?” Mijn besef dat ik nu eigenlijk samen met mijn zus bijna de oudste generatie van onze familie ben. Terwijl ik naar de muziek luister van de dienst vandaag, schieten al deze gedachtes aan mij voorbij. Vrolijke, soms een zelfs grappige muziek. Ook dat doet mij denken aan de diverse afscheidsdiensten die ik inmiddels heb samen gesteld. Muziek is zo’n prachtige manier om herinneringen op te halen of te delen. Teksten zeggen zoveel. Elke keer weer verbaas is mij over de troostende werking van muziek en tekst, omdat je zonder zelf te spreken genoeg kunt zeggen.

Vandaag had ik niet verwacht dat ik weer zo terug getrokken zou worden in dat gevoel van een jaar geleden. Maar het kwam, het was er, ik ben er ingedoken en de toegestoken hand van de ene vriendin naast mij en de schouderklop, die zei ik begrijp je, van de andere vriendin, waren op dat moment zo heerlijk. De behoefte te voelen even op het graf van mijn ouders te gaan staan en er gewoon maar even in stilte te zijn. Ja het is goed. Maar mens wat is afscheid nemen, definitief afscheid nemen, toch heftig. Hoe je het ook doet, hoe je het ook voelt. Op welke manier je het doet, het is altijd goed. Maar…… Afscheid nemen bestaat echt wel!

Ik heb de tijd…..

als de tijd vliegt

Wat is dat toch een raar fenomeen… Tijd….

Niet voor niets zijn er veel gezegdes met en over het woord tijd.

Tijd vliegt. Bij de tijd zijn. Tijd heelt alle wonden. Bij tijd en wijle. Het zal eens tijd worden. Tijdelijk. Tijdloos……

Afijn jullie snappen, ik kan zo nog wel even door gaan. Waarom speelt dit woord de laatste dagen toch weer zo door mijn hoofd? Opeens viel het mij vanavond, lekker Grey’s Anatomy terug kijkende…. omdat ik er al een paar weken “niet de tijd voor heb”, in.

Tijd is gewoon een raar fenomeen. Zo heb je tijd zat en zo kom je tijd tekort. Omdat ik nog aan het reïntegreren ben probeer ik heel goed te letten op mijn energie en vooral ook hoe ik mijn tijd indeel. Mijn kracht is daarin ook tegelijkertijd mijn valkuil. What’s new. Nogal enthousiast in het leven staande kan ik mijzelf regelmatig betrappen op het genieten van activiteiten. Top natuurlijk, mijn glas ik lekker half vol. De tegenhanger hiervan, op dit moment, is natuurlijk tijd. Mijn zin in “things to do” heeft regelmatig ruzie met de factor tijd. Keuzes maken is het devies. Steeds vaker denk ik “naja, dan niet”. Ook zeg ik, soms tot ergernis van mensen om mij heen, “nee gaat me niet lukken” of “misschien volgende week”. De stap of keuze om iets niet te doen is rete-lastig zo nu en dan. Inmiddels ben ik er wel achter dat deze ontdekking eigenlijk  een gewin is. Bewuster een keuze ergens voor maken en vooral bij twijfel even niet de keuze maken levert mij op dit moment rust op. Sterker nog. Wat meer ruimte in de agenda geeft mij nu het gevoel “ik heb de tijd”…. Zoooooo en dat is lekker joh!

Reactie…..

actiereactie

Sinds ik met mijn eigen blog ben begonnen krijg ik heel veel leuke reacties, via FB, via deze blog of gewoon “op straat”. Echt tof vind ik dat. Zoals ik al een keer schreef, eerlijke reacties en heerlijke reacties, alles is welkom.

Inmiddels kan ik ook zien dat de blog zeer regelmatig bezocht wordt. Toen ik zoonlief vroeg of hij mijn blog of in ieder geval één verhaal al een keer had gelezen zei hij doodleuk ‘Nee, waarom zou ik dat lezen?’ Hmmm… dat vond ik niet zo tof dus. Maar er ontstond daarna een leuke discussie. Uiteindelijk vroeg hij mij voor wie schrijf je dit eigenlijk? Tja, mijn eerlijk antwoord was toen ‘Nou gewoon voor mezelf.’ ‘Nou kijk’ zei hij ‘Dan hoef ik het toch ook niet te lezen.’ Geen speld tussen te krijgen.

Toch is het natuurlijk wel leuk om reacties te lezen en vooral ook om tips ofzo te krijgen. Nog leuker is het als je je als volger zou willen inschrijven. Dat kost inderdaad wel enige moeite heb ik inmiddels begrepen. Het lijkt zelfs op een procedure die jou een eigen blog laat maken. Dat is uiteindelijk niet zo hoor. Je schrijft je in met een inlog om deze blog te volgen. Als je eenmaal ingeschreven bent, krijg je een mail als ik een nieuwe blog heb gepubliceerd. Ook kun je op deze manier makkelijk andere bloggers gaan volgen. Als je daar selectief mee om gaat is het eigenlijk hartstikke leuk om zo nu en dan van diverse mensen overwegingen en belevenissen te volgen.

Zelf volg ik nu ook een aantal bloggers. Ik blijf vooral ver van bloggers die van die lijstje maken hoe je alles beter, mooier, liefdevoller, gezonder, suikerlozer (wel goed hoor!!), citroensapvoller, tips-rijker enzo kunt maken. Van die 10 manier om… lijstjes. Blehhh. Maja ieder zijn ding natuurlijk.

Kortom ik zie jouw reactie of volger-status graag verschijnen thanks smiley.png

Mannen!

mannen

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Een keer een blog over, mijn ervaringen met (naja gecensureerd natuurlijk), onze ideeën over, even roddelen over, bewondering uitspreken, een ode aan…. kortom ik geloof nu al dat dit onderwerp in mijn blog’s nog wel eens terug gaat komen.

Voor nu, naar aanleiding van ons “vriendinnen”-etentje gisterenavond, een state of mind. Vooral natuurlijk mijn state of mind, laat dat duidelijk zijn. Het lijkt mij leuk om op deze zondagmorgen dit te delen met jullie. Enne mannen….schroom niet te reageren, sterker nog graag!

Eigenlijk durf ik best wel te beweren dat sinds ik alleen ben ik mannen steeds beter snap. Door schade en schande natuurlijk wijs geworden, maar vooral ook door te luisteren en te spiegelen. Soms door schaamteloos alle vragen te stellen. Vaak levert dat natuurlijk een vragende blik op, maar eigenlijk altijd komt er een eerlijk antwoord. Soms ben ik voor wat betreft het mannen-brein echter weer totaal lost.

Gisterenavond zat ik met twee lieve vriendinnen lekker relaxed te eten in een restaurant. Een tafeltje even verderop werd bezet door 3 mannen, 2 dames en een meisje van rond de 12 jaar. Op enig moment draaide 1 van de mannen zich om en vroeg of wij het naar ons zin hadden. Ik reageerde en er ontstond een gesprek. De man, ietsje teveel sake inmiddels in zijn gestel, vond het reuze lollig en kwam aan onze tafel zitten. ‘Wie van jullie is vrijgezel’ ‘Waarom eigenlijk’ ‘Op zoek naar een man?’… kortom directe vragen. Hij was nieuwsgierig. Met veel gebaren ging hij met ons het gesprek aan. Elke keer wijzende, vooral naar mij, als hij iets duidelijk wilde maken. Op enig moment kon ik het niet laten en gaf hem een tik(je) op zijn wijzende vinger. Zijn conclusie na enige rake grappen ‘My god, jij bent een pittig type zeg’ ‘Zo zeg, jij zegt wel eerlijk wat je vind’. Het meisje uit hun gezelschap kwam mij regelmatig een high five geven omdat ze, zoals ze dat zelf zei, mij tof vond en vooral gelijk gaf. Het meisje was duidelijk veel te wijs voor haar leeftijd en had in haar leventje al teveel gehoord. Ze had nu al een heftige mening over mannen. Verbijsterd was ik eerlijk gezegd. De dame die bij deze meneer hoorde, zat op gepaste afstand instemming te knikken zo nu en dan en zei soms met enige nadruk ‘Goed zo’ ‘Inderdaad hoor’…. De vrienden van de man waren wat stiller. Echter 1 van de mannen vertrouwde ons nog toe dat hij zes kinderen had. ‘6x 10 minuten lol en je leven lang gedoe ‘riep hij vol overtuiging. ‘Dan doe jij iets niet goed vriend. Worden wij niet warm van die 10 minuten’ gaf ik hem terug. Stilte…..

Toen wij uiteindelijk naar huis gingen, stonden de heren en de ene dame buiten te roken en we raakten nog even in gesprek. ‘Jou vind ik echt leuk’, zei de man die met de dame was. ‘Kom ik wil met je op de foto. Schat maak jij even een foto van ons.’ Wat een idioterie dacht ik nog en toen het meisje ook met mij op de foto wilde en 2 telefoons flitsten vond ik het toch echt hoog tijd op te stappen.

Tuurlijk er was drank in de man. Jolig zijn, ik hou er van, ik vind het prima. Maar op stap met je vriendin, vrienden en stiefdochter zo overduidelijk je uiten naar een onbekende dame (naja dame…;-)…) Wat houdt jou dan bezig vriend? En ben jij wel eerlijk en oprecht naar jezelf en je lief? Hmmm….. ik was weer ff lost. Reuze gelachen hoor, maar ik merkte dat ik deze meneer eigenlijk meer aan het uit-lachen was in plaats van aan het toe-lachen. “Sukkel” kwam er even in mij op. Nou ja, ook hij had een leuke avond en gezien de sake weet ik niet zeker of hij zich vandaag de dame op de foto nog kan herinneren.

Mannen! Wordt vervolgd.

 

Een beetje van dit en een beetje van dat….

creeeren

Vandaag ben ik ondergedoken in mijn keuken. Ik mag wel zeggen mijn domein… jaja, inclusief aanrecht. Ik weet ik doe nu een gevaarlijke uitspraak, maar dat kan mij niet schelen. Inderdaad, ik ben er zo één die het achter het aanrecht gewoon heerlijk toeven vind. De afwas kan me gestolen worden, dat met die goede gesprekken aldaar heb ik ook nooit begrepen. Wat een onzin! Aan tafel, bij de koffie na het eten, tijdens het koken… kan toch ook gewoon dat leuke gesprek plaat vinden. Als ik vroeger moest afdrogen kwam er bij mij geen gezellig gesprek in mij op hoor. Ja, voordat de pannen verschenen op het afdruiprek was mijn verdwijntruc het gesprek van de dag. Wat een hekel had ik aan die grote dingen afdrogen. Blehhh!

Maar afijn, de keuken. Vandaag dus met tussenpozen, ff bakkie, ff buiten, ff wasje er in, mijn verblijfsplaats. Wat vind ik dat toch heerlijk, kookboeken uitspitten alsof het een nieuwe roman is. Hapjes bedenken. Omvormen van recepten. Oftewel het creëren. Mijn kinderen konden daar vroeger wel eens gek van worden. Als ik dan op hun vraag “wat eten we vanavond” iets had geantwoord en ’s avonds stond een bordje gevuld met lekkers op tafel was hun opmerking nog wel eens ‘Tjee, mam, hou je nou eens aan het recept!’.  Als ik eenmaal aan de haal ga met een recept, lijkt het te presenteren bordje niet meer op de foto uit het kookboek. Zeer smakelijk, dat wel, maar altijd wel weer iets erbij verzonnen qua ingrediënt of bereidingswijze. Inmiddels hebben de boys deze gewoonte al aardig overgenomen ‘tja ik dacht ik doe nog een beetje van dit en een snufje van dat…’

Helemaal niet gek natuurlijk. Creëren betekent tenslotte ook “iets nieuws maken, iets scheppen”. Met een beetje durf en goede smaakpapillen kun je die uitdaging met gemak aan gaan.

Morgen mag ik mijn hapjes in het plaatselijke theater presenteren. Een klus puur uit liefde voor ingrediënten, smaakpapillen, kleuren, geuren en vooral gezelligheid. Benieuwd naar de reacties morgen. De één doet gedachteloos het hapje richting zijn mond. Proeft niet bewust. De ander kijkt aandachtig, ziet de liefde die erin gestopt is. Met veel enthousiasme kan ik, als iemand vraagt wat is het precies, of wat zit hier in,  mensen verrassen. Proeven is nog steeds een kunst waar je aandacht bij nodig hebt. Leuk om mensen hiervan bewust te maken.

Kokkerellen, creëren en natuurlijk ook zelf genieten van creaties….daar krijg ik energie van…..

“Zegeningen”

zegeningen

Jij hebt dat vast ook wel eens. Als je naar een verhaal van iemand luistert dat je dan gedurende het verhaal denkt….’Pffff nou ik tel mijn zegeningen maar weer eens’….

Van de week had ik een volkomen geluksmoment. Klein, subtiel, niet te plannen en vooral niet uit te leggen of na te “spelen”. Het was er gewoon opeens en héérlijk…. ik voelde het heel duidelijk. Zo’n moment dat je heel even denkt ‘ohhhh, whowww ik voel me intens gelukkig’. Alles klopt dan gewoon even, de setting, het uitzicht, de geur, het gevoel. Alles lijkt heel even perfect. Waarom ik nu steeds heel even zeg, tja gewoon, omdat het je heel even invalt zo’n moment. Bovendien ik hoef jou ook niet uit te leggen dat je je volkomen gelukkig voelen niet iets is wat je dagen, of weken lang, laat staan maanden lang hebt. Dat zou overigens ook echt best gek zijn. Ongewoon. Niet natuurgetrouw.

Wat er met mij gebeurt na dat ene moment is vaak  dat ik mij in een soort olievlek dingen ga “zien”. Ik besef me dan terdege, denkende aan de momenten ervoor en erna, dat wat nog gepland is in zo’n week bijvoorbeeld, dat ik met een blij gevoel zo nu en dan mijn “zegeningen” zo lekker kan tellen.

Toen ik, 6 jaar geleden zo’n beetje, een coach-week voor mijzelf deed op een prachtige locatie in de België en de eerste opdracht elke morgen was tijdens die week ‘Tel je zegeningen’, weet ik nog dat ik de eerste dag bijna in paniek raakte. Mijn zegeningen? Tjees, weet ik veel. Géén, drama, verdriet, onmacht, onbestemd, nou ja vooruit…. ja mijn kinderen. Eigenlijk wist ik op dat eerste moment alleen mijn kinderen te bedenken. Aan het einde van de week zat ik er helemaal klaar voor. Die ene vraag, die elke ochtend langs kwam! Yes….kom maar op. Pen in de hand, blocnote klaar, bam daar ga ik… ik kon niet stoppen met schrijven. Ik zag ze weer volledig en volkomen duidelijk. Héérlijk was dat gevoel. Natuurlijk besef ik mij dat je dit ook niet elke dag kunt doen en voelen.  Echt even niets voelen, je volkomen verrot en verdrietig, naar en boos…. dat kan ook, dat mag ook, dat levert soms ook weer wat op. Tuurlijk. Máár daarna…. heerlijk je mooie momenten van de afgelopen dag, dagen, week of maand benoemen en bedenken. Het gevoel oproepen wat je had toen je in dat moment zat. Mjammm! Dat is echt lekker zeg.

Deze afgelopen week had ik een aantal zegeningen te tellen. Een opgetogen bericht van mijn oudste kanjer vanuit een zonnig oord. Een klein maar zo’n lekker “echt hij” berichtje. Een ontmoeting met een grandioze man Paul van Vliet, dankzij een verrassingen uitje van “mijn broer” die gewoonweg wist dat ik daar blij van zou worden en hij had het volkomen geheim voor mij gehouden. Een jongste zoon die lekker in het souterrain op zijn racefiets, oordoppen in, de beweging weer had opgepakt. Een theatershow van Lenette van Dongen die mij er weer aan deed herinneren dat theater, onderdompelen in woorden, lachen een fijne oplader is voor een moe hoofd. Een avondje een wijntje met een vriendin, een dagje relaxen, brainstormen en stil zijn met een vriendin…….

Heerlijk ik voel nu al weer de volgende blog aankomen……… eens kijken wanneer die gaat stromen en hoe de woorden achter elkaar staande er uit gaan zien. Leuk, ben benieuwd!